De afbeelding laat de lol zien van het emotie centrum.
Maar laten we eerlijk zijn: zo gaat dit natuurlijk niet altijd en voor iedereen 
Maar weet en besef dat voor sommigen hier wél een herkenbaar patroon in zit. En dat is helemaal niet verkeerd. Het is simpelweg onderdeel van hoe iemands emotionele golf kan verlopen.
Je ziet deze manier vooral terug bij kanaal 40-37 en 49-19.
Het gaat over ‘het nodig hebben’ en schommelt op en neer, en dan… explosie.
Voor jou ‘hoort’ dit er dus bij: dat emoties vaak zo bewegen. En na zo’n eventuele crash ontstaat er daarna meestal weer ruimte en helderheid over waar het eigenlijk om ging. Dan keert de rust langzaam weer terug.
Ook de andere kanalen van het emotiecentrum hebben allemaal hun eigen manier van zich uiten. Iedereen kan het in die zin net weer anders ervaren.
Ga je ertegen vechten, dan heb ik het gevoel — of eigenlijk het idee — dat het alleen maar harder terugkomt.
Daarbij: dit is mijn persoonlijke kijk, gebaseerd op wat ik in mijn omgeving heb waargenomen bij mensen die emotioneel gedefinieerd zijn.
Zelf ben ik namelijk compleet open in het emotiecentrum.
Voor mij was het een grote eyeopener om te leren hoe al deze golven zich bij de ander laten zien — en dat ze vaak ook gewoon gehoord willen worden. Door de jaren heen besefte ik hoe diep ik ze kan voelen, hoe persoonlijk het mij soms raakt, en hoe ik vroeger geneigd was om meteen mee te bewegen. En geloof me… dan kan het thuis soms best een rommeltje worden 
Mijn les werd: er wat meer afstand van nemen. Het leren herkennen en het er laten zijn als een mechanisme dat bij de ander hoort. Dat het onderdeel is van hún systeem, en niet van het mijne.
Het blijft voor mij nog steeds een proces van vallen en opstaan, maar ik denk dat dit voor bijna iedereen geldt binnen een gezin, relatie of op het werk met collega’s. Want uiteindelijk gaat het over zelfinzicht, herkennen, loslaten en respect hebben voor jezelf én de ander — zodat iedereen zichzelf mag zijn, in al zijn pracht 
Warme groet,
Danique